Ik vind ouders die negatief tegen pokemon aankijken een
klein beetje naief. Als u nou niet zo veel geld heeft kan ik het nog wel begrijpen, maar de meesten zijn in dat opzicht een beetje vrekkig. Bij mijn kinderen ( 7 en 9 jaar ) Hoor ik soms dingen van 'erbij horen' en buitengesloten worden. Laatst heb ik een partijtje tegen mijn zoon gespeeld en ik heb op de laatste kaart verloren. Mijn zoon was in een vrolijke bui want het was precies de 25ste keer dat hij gewonnen had, terwijl hij er nog maar 2 verloren had. Binnenkort gaat hij mee doen aan een toernooi. Het zal me benieuwen.

Marc.

Ik ben een moeder van 28 jaar en ik vind het grappig om te zien dat er 'mede-ouders' zijn die ook zijn meegetrokken met de Pokémon rage. Mijn zoontje van 6 jaar is vanaf het begin helemaal geobsedeerd door Pokémon. Op school nemen de kinderen allemaal de kaartjes mee om deze onderling te ruilen maar zodra de moeders/vaders weggaan neemt het grote deel de kaarten mee terug naar huis want er zijn (helaas) bij diverse kinderen kaartjes gestolen. Dagelijks heb ik de halve straat voor mijn deur staan om kaarten te ruilen en als mijn zoontje er niet is neem ik voor hem waar. Ik heb met mijn zoontje twee mappen aangemaakt waarvan in de Pokémon map de verzameling zit en in de andere de dubbele kaarten om te ruilen/spelen. Zij spelen het spel op hun eigen manier onder andere: wie het dichts bij de muur gooit of handjeklap en ook hier geldt de regel "alleen tegen kinderen van je eigen leeftijd". Daar ik bij een internationaal bedrijf werk, charter ik regelmatig collega's die op zakenreis gaan naar Amerika en onlangs Japan voor kaarten. Zo trots als een pauw laat hij dan aan zijn vriendjes zijn kaarten zien die hier (voorlopig) niet nog verkrijgbaar zijn. Toen het spel op gameboy uitkwam en wij de blauwe versie hadden gekocht en mijn zoontje 's avonds op bed lag, ben ik voor de gein gaan spelen. Dit werd een pure verslaving en na een week heb ik maar de rode versie bijgekocht zodat ik mijn spel gewoon verder kon spelen en mijn zoontje zijn eigen spel had. Uiteindelijk kwam Pokémon Stadium voor de Nintendo uit en zijn dag kon niet meer stuk toen hij in de speelgoed winkel het spel betaalde en wel in zijn handen had en hij luid en stralend tegen de verkoopster zei "oooo ik ben zo blij". Onlangs waren wij bij vrienden en hun oudste dochter (6 jaar) wil dolgraag Pokémon kaarten maar krijgt ze niet van haar ouders omdat deze het hele gebeuren maar onzin vinden. Toen wij daar vertrokken heeft mijn zoontje haar een stapeltje van zijn dubbele kaarten gegeven en tot vandaag toe hoor ik van haar moeder hoe blij ze er wel niet mee was. Ach misschien ben ik soms wel toegevelijk maar als ik dan zie hoe blij ze er mee zijn ...... hoop ik stilletjes dat deze rage voorlopig nog wel even duurt en dat straks niet alles in een zak in de schuur staat.

Groetjes Lisa.

Mijn twee zoons van 6 en 9 jaar zijn helemaal in de ban van de pocketmonsters. Natuurlijk denk je: "het is een rage en het zal wel voorbij gaan". Maar deze verzameldrift laat je wel nadenken over wat voor een impact het allemaal heeft. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kinderen. Maak je kids bewust van het feit dat niet iedere ouder in staat is om elke week en soms meerdere keren per week bijna 8 gulden per pakje neer te tellen. Laat je kids, op school en op straat, niet onderscheidend zijn door materiële zaken: wat alles is betrekkelijk. Ook Pikachu en zijn vrienden!!
Ik heb vroeger ook meegedaan aan spaaracties waarbij voetbalplaatjes en speldjes mijn voorkeur hadden. Ik ben ook nieuwsgierig bij elk pakje wat zij openen. Ik ben blij voor mijn kinderen als ze een 'goede deal' hebben gedaan. Maar hou hen wel voor dat ze eerst een serie compleet sparen voordat zij aan een nieuwe beginnen. Anders heb je incomplete series en dat vind ik nou echt zonde van het geld.

Vader van twee kleine 'koopmannen'

Groetjes Marjan Reinders

Ik heb een zoon van 11 en een dochter van 10.
Als ze opstaan is het snel, snel aankleden anders missen ze hun favo tekenfilm.
Inmiddels ben ik al naar de bios geweest, en heb (eigenlijk) met genot gekeken.
Vroeger snapte ik er niks van, (zoals wel meer ouders) maar nou ik naar de film ben geweest is dit het tegendeel geworden.
Ik snap nou inmiddels dat Ash een Pokémonmaster wil worden en dat er 150 verschillende zijn (volgens mijn zoontje al 251)
Verder weet ik nu ook alles van de kaart.
Deze spaart mijn zoontje, hij moet er nog maar 18.
Ik heb me laten vertellen dat hij alleen basic kaarten spaart, dus geen jungle's.
Ik weet nu wat holo's, rare's, uncommon's en common's zijn.
Mijn kinderen zijn er laaiend over, en ik ook een beetje!